เขียนคำไทยจากความจำ
หน้านี้ไม่มีคำให้ลากตาม ผู้เรียนจะเห็นแค่ความหมายกับได้ยินเสียง แล้วต้องสะกดออกมาเอง พอเขียนเสร็จค่อยกดเฉลย ระบบจะเอาคำที่ถูกต้องมาทับให้เห็นว่าต่างกันตรงไหน
ตรงนี้แหละที่จะรู้ว่าจำได้จริงหรือแค่คุ้นตา และการนึกไม่ออกแล้วค่อยเห็นเฉลย คือสิ่งที่ทำให้จำได้นานกว่าการลากตามอีกสิบรอบ
ทำไมการสะกดเองถึงยากกว่าการอ่าน
- พยัญชนะเสียงซ้ำกันมีหลายตัว: รู้ว่าเสียง คอ ไม่ได้แปลว่ารู้ว่าต้องใช้ ข หรือ ค และสองตัวนี้คนละหมู่ เสียงวรรณยุกต์ก็ออกมาคนละอย่าง
- สระมีทั้งรูปและตำแหน่ง: เขียน เ ถูกยังไม่พอ ต้องวางไว้หน้าพยัญชนะด้วย
- วรรณยุกต์ลืมง่าย: ตัวเล็กและอยู่ด้านบน แต่ลืมแล้วกลายเป็นคนละคำ
- ตัวการันต์ต้องรู้ว่ามี: อย่าง เบียร์ ตัวสุดท้ายไม่ออกเสียงแต่ต้องเขียน
ช่วยใส่ยกเว้นให้หน่อย :(
เราสัญญาว่าโฆษณาจะไม่มารบกวนตอนคุณกำลังเรียน
ตรงนี้ควรจะมีโฆษณาอยู่ โฆษณาคือสิ่งที่ทำให้ GorGai ใช้ฟรีได้ และไม่มีอันไหนได้เข้าไปอยู่ในพื้นที่ฝึกเขียนเลย กำลังลากเส้นอยู่จะได้ไม่มีอะไรมาเด้งใส่
วิธีเดาการสะกดจากเสียง
ผู้เรียนไม่ได้เดามั่ว เสียงของคำบอกอะไรได้เยอะ ลองชวนให้ฟังทีละอย่าง
- นับพยางค์: กี่พยางค์ก็ต้องมีพยัญชนะต้นเท่านั้นตัวเป็นอย่างน้อย
- ฟังวรรณยุกต์: เสียงจัตวาโดยไม่มีรูปวรรณยุกต์ มักแปลว่าพยัญชนะต้นเป็นอักษรสูง
- ฟังความสั้นยาวของสระ: สั้นกับยาวเป็นคนละรูป ไม่ใช่แค่ลากเสียงต่างกัน
- ฟังตัวสะกด: จบห้วนคือแม่ กก กบ กด จบก้องคือแม่ กง กน กม เกย เกอว
ที่ผิดกันบ่อย
- เขียนสระหน้าไว้หลังพยัญชนะ เช่น กเ แทน เก
- ลืมวรรณยุกต์ เช่น คา แทน ค่า
- ใช้สระสั้นแทนสระยาว เช่น กิ แทน กี่
- เลือกพยัญชนะผิดตัวทั้งที่เสียงเหมือนกัน
- ลืมตัวการันต์ในคำที่ยืมมาจากภาษาอื่น
ย้ำกับผู้เรียนว่าผิดนิดเดียวก็ให้กดว่ายังไม่ได้ เพราะในภาษาไทยผิดนิดเดียวคือคนละคำ ไม่ใช่เกือบถูก
ไปต่อ
ถ้าคำไหนนึกไม่ออกเลย ให้กลับไปลากเส้นตามรอยที่ โหมดเรียนรู้ แล้วค่อยกลับมา ส่วนการอ่านคำให้ออกไปฝึกที่ โหมดอ่าน และถ้ายังไม่แน่นเรื่องรูปตัวอักษรให้ดู ตารางอักษร