เริ่มจากเมนูอาหารที่อ่านไม่ออก

คนทำเว็บนี้ไม่ใช่คนไทย เป็นคนที่อยากอ่านภาษาไทยให้ออกจริง ๆ ไม่ใช่แค่พูดคำที่ใช้ในแท็กซี่กับร้านอาหาร และทุกคนก็แนะนำเหมือนกันหมดว่า ให้เริ่มที่ตัวอักษร เขียนด้วยมือ แล้วทำซ้ำเยอะ ๆ

ก็ทำตามนั้น หาไฟล์แบบฝึกหัดมาปริ้น ลากเส้นทับจนเต็มหน้า แล้วก็อีกหน้า จนถึงหน้าที่สามของตัว ฐ ถึงเพิ่งรู้ตัวว่ามีปัญหาใหญ่อยู่อย่างหนึ่ง คือไม่รู้เลยว่าที่เขียนไปทั้งหมดถูกไหม ฐ ที่เขียนออกมาหน้าตาเหมือน ฎ และทั้งคู่ดูเหมือนนกตัวเล็ก ๆ ที่ยอมแพ้กับชีวิตแล้ว ไม่มีอะไรให้เทียบ ไม่มีใครให้ถาม สรุปคือกำลังฝึกเขียนผิดอย่างเป็นระเบียบมาก ด้วยปากกา

การฝึกเขียนโดยไม่มีใครบอกว่าผิดตรงไหน ไม่ใช่การฝึก มันคือการวาดรูป

เรื่องอื่นก็ติดขัดไปหมด เครื่องปริ้นหมึกหมดบ่อยกว่าจะมีหมึก กระดาษไม่มีเสียง เลยต้องเดาคำอ่านจากตัวสะกดภาษาอังกฤษ ซึ่งสำหรับภาษาไทยแล้วก็เหมือนเดินทางตามข่าวลือ และที่สำคัญที่สุดคือฝึกบนรถไฟฟ้าไม่ได้ ต่อคิวไม่ได้ ก่อนนอนสิบนาทีก็ไม่ได้ ทั้งที่นั่นแหละคือเวลาที่คนมีงานประจำจะได้เรียนภาษาจริง ๆ

สิ่งที่อยากได้จริง ๆ มีแค่นี้ หน้าจอที่ขึ้นตัวอักษรมา ลากตามด้วยนิ้วได้ กดฟังเสียงได้ แล้วลองใหม่ได้ทันที ไม่ต้องปริ้น ไม่ต้องมีกองกระดาษ ไม่ต้องเดา

พอไม่มีแบบที่อยากได้ ก็เลยทำเอง ตอนแรกทำไว้ใช้คนเดียวบนมือถือ ทำตอนกลางคืน เริ่มจากโหมดลากเส้นตามรอย พอลากคล่องแล้วก็เพิ่มโหมดเขียนจากความจำ แล้วเพิ่มบัตรคำสำหรับอ่าน เพราะจำรูปได้กับเขียนได้เป็นคนละเรื่องกัน จากนั้นก็สระ แล้วก็กฎวรรณยุกต์ ซึ่งเป็นเรื่องที่หลบมาตลอด สุดท้ายก็เพิ่มคำจริง เพราะตัวอักษรเดี่ยว ๆ มันน่าเบื่อเร็วมาก

ตอนนี้มันอยู่ตรงนี้แล้ว ใช้ฟรี และจะฟรีต่อไป ชื่อ GorGai มาจาก ก ไก่ ตัวแรกที่ทุกคนได้เรียน ไม่ว่าจะเริ่มตอนอายุเท่าไหร่ ก็เริ่มที่ตัวนี้เหมือนกันหมด